ในโรงเรียนสถาปัตย์

หลังจากเปิด blog นี่มานานสามสี่เดือน โดยหวังจะแมสๆ 

สงสัยเราคงจะแมสโมเดล แมสไม่ไหว ไปไม่เป็น

ขอใช้พื้นที่ virtually เขียนถึงสิ่งที่สนใจจริงๆดีกว่า

เรากำลังสนใจเรื่องของ ความจริงเสมือน, ประสบการณ์เกี่ยวกับมัน, สังคมบริโภคนิยม, พื้นที่ทางสถาปัตยกรรม, ภาพลักษณ์ที่ถูกผลิตออกมาจากสื่อ, ตัวตนของคนที่เป็นกายภาพ, ตัวตนที่อยู่ในใจ และตัวตนที่เสมือน

ยังอ่าน text ไปได้ไม่มาก ชุดความรู้ยังมีไม่เยอะ ช่วงนี้ขอทำหน้าที่ ยกประโยคโดนๆ มารวบรวมไว้ก่อน

จากบท "ใจเศร้าที่แท้จริง" หนังสือท่าอากาศยานต่างความคิด รวมบทความของ คุณอนุสรณ์ ติปยานนท์ 

"... ในอดีตบรรพบุรุษของเราคงตรวจสอบธรรมชาติน้อยกว่านี้ แต่พวกเขากลับอยู่ใกล้ธรรมชาติมากกว่าเรา นี่อาจเป็นเพราะเราสร้างสิ่งต่อเติมให้กับร่างกายมากกว่าหัวใจ ... มีคำศัพท์ในภาษาอังกฤษว่า Prosthesis อันแปลว่า อุปกรณ์ หรือสิ่งของที่ทำให้มนุษย์ผู้บกพร่องกลับมาเป็นมนุษย์ผู้สมบูรณ์อีกครั้ง สิ่งของเหล่านั้นในอดีตอาจได้แก่ขาเทียม เครื่องช่วยฟัง หรืออุปกรณ์อื่นๆ แต่ในปัจจุบัน มันกลับรวมถึง ข้าวของมากมาย ที่ใช้อำนายความสะดวกขึ้นทุกที อาทิเช่น รถยนต์ คอมพิวเตอร์ โน๊ตบุ๊ค โทรศัพท์มือถือ การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้อาจดูรวดเร็วและหมดจด เพื่อนของผมบางคนหอบคอมพิวเตอร์ขึ้นป่า เขาพร้อมแบตเตอร์รี่สำรอง เพราะหมดความมั่นใจในปากกาและกระดาษ หรือใครบางคนที่ติดโทรศัพท์มือถือเหมือนเครื่องรางส่วนตัว ไม่มีมัน ไม่มีชีวิต ..."

เปล่าเลยผมไม่ได้ยก ข้อความข้างต้นมาเพื่อที่จะ ต่อต้าน การบริโภค ในมุมกลับ ผมอยากจะเชิดชูการบริโภคว่ามันเป็นการทำให้ชีวิตมีคุณค่าและความหมายในสังคมปัจจุบัน ผมสนใจความคิดเรื่อง ความรู้สึกบกพร่อง และ สมบูรณ์ของมนุษย์ เหตุใด สิ่งของเพียงเล็กน้อยทำให้เรารู้สึกสมบูรณ์ได้ ฮูเร่! 

(หนังสือเล่มนี้อ่านสนุกมากนะครับ และคมคายในหลายประเด็น บทละสั้นๆ เชิญชวนซื้อมาอ่านกันครับ)